Een missie op de Marowijne rivier

Suriname en Frans Guyana delen een grens die wordt afgetekend door de Marowijne rivier. Gedurende honderden jaren hebben haar inwoners deze beschouwd als een herenigings entiteit. Maar de moderne wereld eist een goed afgebakende grens, hetgeen nieuwe uitdagingen met zich mee brengt voor de gemeenschappen aan wie de tijd soms voorbij lijkt te zijn gegaan. Antoine Jolie, de in Paramaribo woonachtige Franse Ambassadeur, die mee voelt met de bezorgdheid van de inwoners van de Marowijne, is net terug van een meerdaagse missie op deze rivier, een rivier die bijeenbrengt en scheidt.

KUNT U ONS UITLEGGEN HOE UW AVONTUUR IS VERLOPEN?

Het is de derde keer dat ik deel neem aan een missie op de Marowijne rivier; Ik heb twee jaar geleden meegedaan aan een gezamenlijke militaire missie in de boven Marowijne tussen Maripasoula en Antekume Pata, en vervolgens begin dit jaar in het kader van lopende onderhandelingen over de grens tussen Saint Laurent en Grand Santi. Dit keer ging het om een missie tussen Saint Laurent en Antekume Patain het kader van onderhandelingen over de grens.

Het is altijd een avontuur want de Marowijne is een mythische en hechtende rivier met Maron en Inheemse bevolkingen.

De missie is goed verlopen dankzij de hoge waterstand in deze tijd van het seizoen en dat vergemakkelijkt de oversteek van de versnellingen.

WAT IS U HET MEEST BIJGEBLEVEN TIJDENS U VERBLIJF OP DE RIVIER?

Het verschil tussen de Franse oever met haar vele dorpen en kinderen, en de Surinaamse oever die wordt overspoelt door bedrijvigheid van Chinese winkeliers, maar ook het groot aantal Brazilianen, het kenmerk van de achter basis van de illegale goudontginning die zich in Frans Guyana ontwikkeld. Met Gran Santi en vooral Maripasoula Het springt tot het oog om, verspreid over meerdere kilometers over de rivier, deze nieuwe agglomeratie te zien die men Albina 2 noemt.

HEEFT U MET DE VERSCHILLENDE GEMEENSCHAPPEN EN/OF VOLKSVERTEGENWOORDIGERS GESPROKEN OVER HUN BEZORGDHEID?

Ik heb mij natuurlijk geconcentreerd op het contact leggen met de bevolkingen die langs de oever wonen en de bevolkingen met de Franse ingezetenschap. Ik heb volksvertegenwoordigers ontmoet alsook traditionele gezagsdragers van e bevolkingen die al eeuwen lang aan de rivier wonen, met als zorgpunt om mij niet in te mengen in de relaties die de Surinaamse autoriteiten heeft met haar eigen bevolking. Ik heb de bezorgdheid van velen tot mij opgenomen over de ontwikkeling van de goudwinning die als een donkere wolk hangt, niet bevorderlijk is voor toerisme en een vreselijk gif is voor de gezondheid van de bevolkingen aan beide kanten van de rivier door het gebruik van kwik. Ik heb de effecten gezien van mishandeling van mensen, in het bijzonder vrouwen, die zijn overgelaten aan een onmenselijk leven in dienst van mannen die op hun beurt ook onder erbarmelijke omstandigheden leven, misbruikt door anderen die, zonder al te veel moeite, de gouden vruchten plukken in deze regio.

EEN MISSIE OP DE RIVIER IS NU TEN EINDE, EN WAT NU?

Die wordt beëindigd met de versterking van de overtuiging dat het probleem in de regio niet ligt aan de grens er haar afbakening al is die nodig voor de handhaving van de Franse of Surinaamse wetgeving. Het ligt ook niet aan het vraagstuk over vrije toegang van een grensrivier omdat die altijd zal worden gewaarborgd.

Het gaat om respect voor de natuur, respect voor de mannen en vrouwen die aan beide kanten leven, hun gezondheid, hun toegang tot recht en bescherming, maar ook respect voor de wetten en regels die illegale activiteiten verbieden.

Het gaat om de noodzaak om de samenwerking met Suriname te versterken of het nu gaat om de strijd tegen illegale en gevaarlijke exploitatie van de rivier, handel, het versterken van onze noodzakelijke juridische samenwerking, maar ook het tot stand brengen van economische ontwikkelingsprojecten, en dan denk ik aan toerisme, maar ook het verwerken van afval aan beide oevers, aan de ordening van handelsactiviteiten. Op al deze punten zijn wij gesprekken aangegaan met de Surinaamse autoriteiten. Wij moeten vaker river counsils houden alsook werkgroepen die al zijn gevormd, ik denk bijvoorbeeld aan die voor het samenstellen van de grensoverschrijdende kaart dat de erkenning moet zijn van de eigenschappen van deze regio waarvan de rivier door de jaren heen wordt gezien als een verbinding in plaats van een grens. En zoals iedere afbakening van de grens, kan die niet eenzijdig worden gedaan. Het is dus belangrijk dat beide landen dit pad samen bewandelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *